اینجا شب است... شب نوئل؛ در قلعه ی کوچک من همه ی این سپاهیان بی سلاح
خفته اند، نه تنها برادر و خواهر تو ، حتی مادرت. به زحمت توانستم بی
آنکه این پرندگان خفته را بیدار کنم خود را به این اتاق کوچک نیمه روشن ،
به این اتاق انتظار پیش از مرگ برسانم .

من از تو بس دورم خیلی دور... اما چشمانم کور باد اگر یک لحظه تصویر تو
را از چشم خانه ی من دور کنند؛تصویر تو آنجا روی میز هم هست ،تصویر تو
اینجا روی قلب من نیز هست ، اما تو کجایی؟ آنجا در پاریس افسونگر بر
روی صحنه ی پر شکوه شانزه لیزه می رقصی ؛ این را می دانم، و چنان است که
گویی در این سکوت شبانگاهی آهنگ قدم هایت را می شنوم، و درین ظلمات
زمستانی برق ستارگان چشمانت را می بینم . شنیده ام نقش تو در این نمایش
پر نور و پرشکوه نقش آن شاهدخت ایرانی است که اسیر خان تاتار شده،
شاهزاده خانم باش و برقص ، ستاره باش و بدرخش ، اما اگر قهقه ی تحسین
آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند ، ترا فرصت
هشیاری داد ، در گوشه ای بنشین ، نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش
فرا دار، من پدر تو هستم ژرالدین! من چارلی چاپلین هستم ! وقتی بچه بودی
شبهای دراز به بالینت نشستم و برایت قصه ها گفتم : قصه ی زیبای خفته در
جنگل،قصه ی اژدهای بیدار در صحرا ، خواب که به چشمان پیرم می آمد طعنه اش
می زدم و می گفتم: برو! من در رویای دخترم خفته ام ، رویا می دیدم
ژرالدین، رویا...رویای فردای تو ، رویای امروز تو.

دختری می دیدم به روی صحنه ، فرشته ای می دیدم به روی آسمان که می رقصید،
و می شنیدم تماشا گران را که می گفتند: دختره را می بینی ؟ این دخترِ
همان دلقک پیره! اسمش یادته؟چارلی!

آری ، من چارلی هستم ،من دلقک پیری بیش نیستم . امروز نوبت توست، برقص!
من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم و تو در جامه ی حریر شاهزادگان می
رقصی ! این رقصها و بیشتر از آن صدای کف زدن های تماشاگران گاه ترا به
آسمانها خواهد برد، برو! آنجا هم برو، اما گاهی هم روی زمین بیا و زندگی
مردمان را تماشا کن ! زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را،که با
شکم گرسنه و پاهایی که ازبینوایی می لرزد، می رقصند. من یکی از اینان
بودم ژرالدین!

در آن شب های افسانه ای ِ کودکی که تو با لالایی قصه های من به خواب می
رفتی، من باز بیدار می ماندم، در چهره ی تو می نگریستم، ضربان قلبت را می
شمردم و از خود می پرسیدم:چارلی! آیا این بچه گربه هرگز تو را خواهد
شناخت؟

تو مرا نمی شناسی ژرالدین. در آن شب های دور، بس قصه ها با تو گفتم،
اما، قصه ی خود را هرگز نگفتم. این هم داستانی شنیدنی است: داستان آن
دلقک پیری که در پست ترین محلات لندن، آواز می خواند و می رقصید و صدقه
جمع می کرد . این داستان من است. من طعم گرسنگی را چشیده ام . من درد بی
خانمانی را کشیده ام واز این ها بیشتر، من رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را
که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زد، اما سکه ی صدقه ی رهگذر خود
خواهی، آن را می خشکاند، احساس کرده ام . با این همه من زنده ام و از
زندگان پیش از آنکه بمیرند، نباید حرفی زد. داستان من به کار تو نمی آید،
از تو حرف بزنیم! به دنبال نام تو نام من است. چاپلین! با همین نام چهل
سال، بیشتر مردم روی زمین را خنداندم وبیشترازآنچه آنان خندیدند،من
گریستم.

ژرالدین! در دنیایی که تو زندگی می کنی، تنها رقص و موسیقی نیست.نیمه
شب، هنگامی که از سالن پرشکوه تئاتر بیرون می آیی، آن تحسین کننده گان
ثروتمند را یکسره فراموش کن .

اما حال آن راننده تاکسی راکه تورا به منزل میرساند بپرس .حال زنش راهم
بپرس ...و اگر آبستن بود وپولی برای خریدن لباس بچه اش نداشت چک بکش و
پنهانی توی جیب شوهرش بگذار به نماینده خودم دربانک پاریس دستور داده ام
فقط این نوع خرجهای تورا بی چون و چرا قبول کند اما برای خرجهای دیگرت
باید صورت حساب بفرستی .گاه به گاه با اتوبوس، با مترو شهررا بگرد، مردم
را نگاه کن ، زنان بیوه و کودکان یتیم را نگاه کن ودست کم روزی یک بار با
خود بگو: من هم یکی از آنان هستم ! تو یکی از آنها هستی دخترم نه
بیشتر !

هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به انسان بدهد ، اغلب دو پای اورا می
شکند . وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه خود را برتر از تماشاگران رقص خویش
بدانی همان لحظه صحنه را ترک کن و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس
برسان. من آنجا را خوب می شناسم ، از قرنها پیش آنجا گهواره بهاری کولیان
بوده است . در آنجا رقاصه هایی مثل خودت خواهی دید، زیبا تر از تو،چالاک
تر از تو و مغرور تراز تو!آنجا از نور نورافکن های تئاتر شانزه لیزه خبری
نیست. نور افکن کولیان تنها نور ماه است!نگاه کن ! خوب نگاه کن! آیا
بهتر از تو نمی رقصند؟ اعتراف کن دخترم! همیشه کسی هست که بهتر از تو
باشد؛ و این را بدان که در خانواده چاپلین هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده
است که به یک کالسکه ران یا گدای کنار رود سن ناسزایی بدهد!

من خواهم مرد، و تو خواهی زیست. امید من آنست که تو هرگز در فقر زندگی
نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم ، هر مبلغی که می خواهی
بنویس و بگیر؛ اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خودت بگو : سومین
سکه مال من نیست، این باید مال یک مرد گمنام باشد که امشب به یک فرانک
احتیاج دارد. جستجویی لازم نیست، این نیازمندان گمنام را اگر بخواهی همه
جا خواهی یافت. اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ، برای آنست که از
نیروی افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم . من زمانی دراز در سیرک زیسته
ام ؛همیشه و هر لحظه به خاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه
می روند، نگران بوده ام . اما این حقیقت را با تو بگویم دخترم: مردمان بر
روی زمین ِ استوار، بیش از بند بازان بر روی ریسمان ِ نااستوار سقوط می
کنند. شاید که شبی، درخشش گرانبهاترین الماس این جهان ترابفریبد، آن شب
این الماس ریسمان نااستواری خواهد بود که به حتم از آن سقوط خواهی کرد !
آن روز تو بند باز ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی همیشه سقوط می کنند!
دل به زر و زیور نبند، زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که
خوشبختانه ،این الماس برای همه می درخشد.

برهنگی بیماری عصر ماست!من پیرمردم، شاید حرفهای خنده آور می زنم، اما
بد نیست اندیشه تو در این مورد مال ده سال پیش باشد، مال دوران پوشیدگی!
نترس! ده سال ترا پیر نخواهد کرد. به هر حال امیدوارم تو آخرین کسی باشی
که تبعه جزیره ی لختی ها می شود! می دانم که پدران و فرزندان همیشه جنگی
جاودانی با یکدیگر دارند. با من ، با اندیشه های من جنگ کن دخترم؛من از
کودکان مطیع خوشم نمی آید! با این همه پیش ازآنکه اشک های من این نامه را
تر کند، می خواهم یک امید به خودم بدهم؛ امشب شب نوئل است، شب
معجزه؛ امیدوارم معجزه ای رخ دهد تا تو آنچه من براستی می خواستم بگویم
دریافته باشی.

چارلی دیگر پیر شده است ژرالدین! دیریا زود باید به جای آن جامه های
نمایش ، روزی هم جامه عزا بپوشی و بر سر مزار من بیایی. حاضر به زحمت تو
نیستم ، تنها گاهگاهی چهره ی خود را در آینه نگاه کن ، آنجا مرا نیز
خواهی دید! خون من در رگهای توست.امیدوارم حتی آن زمان که خون در رگهای
من می خشکد ، چارلی را ، پدرت را فراموش نکنی. من فرشته نبودم ، اما تا
آنجا که در توان من بود تلاش کردم آدمی باشم! تو نیز تلاش کن. رویت را می
بوسم .

سوئیس - دومین ساعت از 8760 ساعت ِ سال 1964

بعد از یه هفته ای که به شدت طولانی میزد اومدم

نمیدمنم زود گذشت یا دیر گذشت به هر حال هر جوری که بود سر کلاس دیر میگذشت اما اخر هفته فکر میکنی هنوز اول هفته ای....

به هر حال....

هفته های اخر این سال نسبتا زیبا رو طی میکشیم

احساس میکنم هنوز هیچ کاری برای سال جدید نکردم

در واقع فرقی هم با تفاوت نمیکنه

چون در سال جدید من همچنان اتاقم مث ... میمونه

تو این هفته نمره های این ماهمونو دادن

نمراتی بس عالی بود

روز 4شنبه میخواستن مارو ببرن اردوی امادگی دفاعی

اموزش و پرورش و تمام کسانی که در این اردوی مسخره نقش داشتم دهن مارو سرویس کردن

انقدر عقل ندارن اینا

هیچچیو هماهنگ نکردن

اخرش هم مجبور شدیم با تاکسی برگردیم خونه

انقدر نفرینشون کردم

تو این هفته ما بیخودو بی جهت خوش بودیم

کار بتده به جایی رسیده بود که اهنگ آغاسی میخوندم

دوستام از دستم کلافه شده بودن

هرکی هر چی میگفت من به یه اهنگ نسبت میدادم و شروع میکردم

کاملا بی پروا انواع و اقسام حرکات ژانگولر رو انجام میدادم

و من یک نمونه ی کامل و بارز و جامع از یک بچه درس خون دبیرستانی هستم